Daniel Grégoire

Een trouwe vriend van alle LWT-ers. Sinds 1971 in de club en dus één van de super anciens. Een zeer minzaam man, altijd behulpzaam. We hebben allemaal mooie herinneringen aan Daniel. Daarom publiceren we de mooie afscheidsrede van onze ere-voorzitter Jempi Van Hemelrijck.

Marie-Louise, Nathalie, Christophe en gans de familie,

In naam van het bestuur en alle leden van de Leeuwse Wielertoeristen, zou ik U mijn oprechte deelneming willen aanbieden in de diepe rouw die U nu treft.
Sinds 1971 toen onze club gesticht werd, is Daniel steeds een trouw lid geweest, een echte fietsfanaat en een heel sterke sportman. Daniel typeren in een korte tekst is niet gemakkelijk: de emotie vertroebelt het beeld. Maar vooral zijn vele talenten en zijn ruime beschikbaarheid, maakten zijn leven zo rijk en waardevol.
Daniel was een graag geziene en gerespecteerde man. Niemand van onze club zal mij tegenspreken als ik zeg dat Daniel decennia lang de beste fietser en vooral de sterkste klimmer was van gans onze club.
In 1971 waren wij fier toen wij voor de eerste keer in ons leven het brevet van de 50km in Oetingen en het brevet van de 100km in Beersel hadden gefietst. In 1972 waren wij nog fierder toen wij onze eerste ritten van 200km hadden gereden: Namur-Bouillon- Namur en Luik-Bastenaken-Luik.
Maar toen reeds had Daniel op zijn eentje meerdere Alpencols beklommen. Later reed hij ook de 2 hardste Alpenbrevetten van ongeveer 180 km: La Louison Bobeten La Marmotte. La Marmotte heeft hij zevenmaal gereden met de volgende cols: Col de la Croix de Fer, Col du Telegraphe, Col du Galibier en UAlpe d’Huez. Maar Daniel was niet alleen fysiek de sterkste, want ook op technisch gebied had hij jaren voorsprong op iedereen. In onze beginjaren kon hij reeds een koersfiets in mekaar steken. De fiets was echt zijn passie.
Het beeld dat bijblijft van Daniel, is dat van minzame en geduldige persoon, die je ook steeds wilde helpen. Het liefst bleef hijzelf op de achtergrond vanwaar hij met een milde glimlach de drukte observeerde. Harde woorden of stemverheffingen waren niet zijn stijl. Zijn kracht lag in de rust en voornaambheid, die hij wist door te geven. Het dwong respect af.
De moed waarmee hij zijn ziekte heeft gedragen, waarmee hij er ook tegen heeft gevochten in een ongelijke strijd, staat symbool voor zijn gedrevenheid. Rouwen en zeker het verdriet verwerken doet men in stilte, maar het helpt wanneer men merkt dat het immense verdriet gedeeld wordt door zovele vrienden en kennissen. Wij nemen hier vandaag afscheid van een grote mijnheer, die veel heeft betekend voor onze club. Een heel bijzondere man heeft ons verlaten. Rust zacht, je hebt een
onuitwisbare indruk achtergelaten in ons verdere leven.

Van Jempi, onze ere-voorzitter

Nog een paar fotos die de anciens onder ons zeker zullen herkennen.

1973

1975

A-ploeg van toen: Roger Debremaeker, Ronny Van Isterbeek, Pierre Verheyen, Daniel Grégoire, Claude Januarius, Jos Ghysels, Victor Demol, Miel Humbeek, Gène Blommaert, Piet Van Wanseele, Guy van Ruysevelde en Petrus Van Cutsem.

B-ploeg

Groepsfoto

Sportivos